Wernisaż"Nie traćmy się z Oczu"

Od końca XX wieku dawało się zauważyć stopniowe zamieranie bezpośrednich kontaktów międzyludzkich na rzecz kontaktów poprzez nowoczesne media, jak: Internet i telefon mobilny. Również w środowiskach twórczych trend ten uwidaczniał się m.in. przez zanikanie wzajemnych bezpośrednich kontaktów i wymiany poglądów na sztukę. Może to był znak czasu, gdyż, jak zauważył prof. Rafał Drozdowski we wstępie do książki „ Nie traćmy się z oczu. Autoportret dedykowany”: w miarę wrastania w „realny kapitalizm” zaczęliśmy mieć – jako artyści i jako indywidua należące do społeczeństwa, które musiało się w krótkim czasie radykalnie przekształcić– coraz większe trudności z jednoznacznym komunikowaniem naszych indywidualnych i zbiorowych tożsamości . Wydaje się, że u podstaw tego stanu rzeczy leżało także większe niż w ubiegłym okresie zaabsorbowanie troskami i kłopotami codziennego życia, gdy chcąc nie chcąc – z braku czasu lub chęci izolujemy się, stajemy się sobie bardziej znani z nazwiska lub twórczości niż osobiście.
Sytuacja ta stała się impulsem do realizacji projektu artystycznego początkowo pod tytułem „Koledzy. Spotkanie przez fotografię” a potem pod tytułem „ Nie traćmy się z oczu”, zaproponowanym przez Rafała Drozdowskiego. Elementem wiążącym projektu był mój portret, który wysłałem do kolegów z prośbą o wykonanie autoportretu z moją fotografią, w dowolnej twórczej interpretacji. Z propozycją udziału w projekcie zwróciłem się do wielu członków Związku Polskich Artystów Fotografików, a także zaprosiłem do udziału kilku kolegów z zagranicy. Uważałem, że taki „wspólny” autoportret jest próbą przeciwstawienia się zaistniałej sytuacji, co spotkało się z akceptacją ze strony uczestników projektu.
Na wystawę „ Nie traćmy się z oczu” składają się autoportrety polskich i zagranicznych artystów fotografików będące podsumowaniem projektu realizowanego w latach 2007 -2015 pod tym samym tytułem. Pierwsza prezentacja powstałych w projekcie autoportretów w formie wystawy przygotowanej z okazji Jubileuszu 60-lecia Związku Polskich Artystów Fotografików miała miejsce w 2007 roku w Muzeum Miejskim Wrocławia. Kolejna ekspozycja tych prac odbyła się w galerii „Za Szafą” ZPAF we Wrocławiu, w 2008 roku w Galerii Związku Polskich Artystów Fotografików w Katowicach a w 2025 roku w Galerii „Pod Brązowym Jeleniem” Jeleniogórskiego Centrum Kultury. Wystawy, jako kolejne etapy projektu, były nie tylko działaniem artystycznym, ale pozwalały zapoznać publiczność z gronem fotografików – ich wizerunkami w autokreacji. Autoportret jest bowiem najcenniejszym ikonograficznym źródłem wiedzy o twórcy. Mieczysław Wallis słusznie zauważył: Autoportret zaspokaja naszą arcyludzką ciekawość tego, jak jakiś artysta wyglądał i jak się nosił, zapoznaje nas z jego twarzą i rękoma, z jego postacią, z jego spojrzeniem i uśmiechem, z jego postawą i gestami, z jego uczesaniem i strojem.